این روزها دیگر نه نقشهای ماندگار و نه جوایز سینمایی، بلکه فیلم و عکسهای عروسی بازیگران بیش از هر پروژه هنری نام آنها را بر سر زبانها میاندازد. رویکردی که به یک مدل تازه از برندسازی در ایران تبدیل شده و پرسشهای جدی درباره آینده تخصص در بازیگری بهوجود آورده است.
اختصاصی نمابان و به نقل از سلام سینما؛ مهلا رنجبران| اگر تا دیروز تصور میکردیم بازیگران برای دیدهشدن باید در یک فیلم مهم یا سریال پرمخاطب نقشآفرینی کنند، امروز واقعیت چیز دیگری است. فیلم و عکسهای مراسم عروسی هنرمندان بیش از هر اثر هنری، آنها را به صدر ترندها میبرد.
در حالی که در سینمای جهان، وایرال شدن محتوا به پشتصحنههای پرهزینه و تکنولوژیهای خیرهکننده فیلمهایی مثل «اونجرز» یا «سوپرمن» گره خورده، در ایران فیلم عروسی کامران تفتی، مریم مومن یا آرام جعفری است که فضای مجازی را تسخیر میکند. این فاصله نشان میدهد مسیر دیدهشدن هنرمندان در ایران بهطور کامل تغییر کرده است.
برندسازی با حاشیه حالا به یک الگوی تازه بدل شده؛ کافی است بازیگر چند نقش محدود ایفا کند، نامش برای مخاطب آشنا شود و بعد با یک حاشیه شخصی مثل مراسم ازدواج، برای مدت طولانی در صدر توجهها باقی بماند. از آن پس پروژههای تبلیغاتی یکی پس از دیگری به سراغش میآیند و سلطنت فضای مجازی را به دست میگیرد.
این روند پرسشی جدی را پیش روی مخاطبان و کارشناسان قرار داده است: آیا چنین مدل برندسازی، به معنای مرگ تدریجی تخصص در بازیگری ایران نیست؟ وقتی بازیگر به جای نقش ماندگار، با لباس عروسیاش ترند میشود، جایگاه هنر و تلاش حرفهای چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد؟
منبع: سلام سینما
بدون دیدگاه